Voor de derde keer zijn we in de meivakantie een paar dagen naar ons favoriete plekje in Duitsland gegaan: camping Am Niemetal. Een klein trekkershutje met stapelbedden, een fornuisje, koelkast, kacheltje, tafel en stoelen. Een huisje en tóch ben je aan het kamperen. Want kamperen doen wij ook erg graag. Voor de meivakantie is dit een uitkomst; weinig zooi om in te pakken en geen natte tent op de laatste dag ;-)
Onze peuter kreeg een broek. Niet zomaar een broek, maar een paarse tie-dye broek. Haar zussen zagen groen van jaloezie. Gelukkig ben ik altijd wel in voor een experimentje. En wat fijn, dat koninginnedag in het verschiet lag.
Ik scoorde op 30 april een mooie witte(?!) jeans voor Sientje voor €1.- en een donkere voor Hannah voor €0,50. Na wat graafwerk in de kledingkasten, duikelden we nog 2 witte leggings en 2 witte topjes op.
Voor het verfbad kozen we voor Dylon Ocean Bleu, een kleine verpakking, officieel voor 250 gram kleding, maar we verfden veel meer. Verder heb je nog een doos postelastieken nodig (Bruna €3,15), een emmer en zout, om de verf mee te mengen.
We bonden de shirtjes met de elastieken bij elkaar in kleine en grote knoedeltjes. Eerst was ik bang dat de meiden het niet strak genoeg deden, maar eigenlijk kun je niks verkeerd doen, alleen het effect is anders.
Ik vroeg mij alleen af, of de stof nat of droog het verfbad in moest. Daarom maakte we het ene shirtje eerst nat en lieten de andere droog. Vervolgens ging de hele handel in het verfbad, dat ik volgens de gebruiksaanwijzing klaar maakte.
Na 3 kwartier knipten we de elastiekjes door en spoelden alles uit.
Waaauuuuwww! De spijkerbroek is prachtig, maar de rest ook! Tegen de verwachting in, krijg je een dramatischer effect, als je met natte stof begint. Waarschijnlijk zuigt de droge stof de verf extra aan. De rechter legging was droog en de linker nat.
En dan draaien we nu alles om! Ik had immers nog een blauwe jeans. Sientje kwam nog aanzetten met een "stregging", die ze nooit aan deed. In een emmer, half gevuld met water deed ik een fles bleek. De broeken bonden we droog bijeen met postelastieken. Dompel 1 of 2 broekjes tegelijk onder in de emmer en zet er iets zwaars op, zodat ze onder water blijven (fles water). En nu is het afwachten. De ene broek was in een uurtje naar wens, een andere lag er zeker 4 uur in... Als je de broek genoeg gebleekt vindt spoel je hem uit in een emmer schoon water en knip de elastieken door. Daarna waste ik de broeken in de wasmachine op een kort programma, zonder wasmiddel.
En wederom was het resultaat WAAUUWW!!!
Wat een groots resultaat met zo weinig middelen. Als je de elastieken doorknipt, is het alsof je een cadeautje uitpakt. Voor de kinderen is het net magie. En Sientje, die alleen maar leggings wilde dragen, staat nu te glunderen in haar "nieuwe" spijkerbroek. Wie had dat ooit gedacht :)
Zij die mij in het dagelijks leven zien wandelen, zien mij dat doen in een gestreepte legging. En ja, ik heb er heus meer dan een! Sterker nog, ik ben bezig aan mijn 5e. Het zal wel een fase zijn, maar die gestreepte leggings zijn gewoon minder saai dan effen exemplaren en ik draag ze overal onder. En daarbij kosten ze geen drol bij de H&M... Maar ik verslijt ze dus; bij de binnenbeennaden gaan ze op de duur kapot. (Wat meer zegt over de mate van gebruik, dan over de kwaliteit)
Mijn middelste, Sientje, draagt ook het liefst leggings. Dus nu trek ik, zo nu en dan, een legging over op patroonpapier. Zo'n legging met alleen een binnenbeen- en kruisnaad. Dan heb je dus één pand, wat je 2 keer moet uitknippen. Mijn oude leggings knip ik langs de naden open en leg de 2 panden met de goede kant op elkaar. Nu leg ik het patroon erop. Het meegestikte elastiek van mijn legging wordt ook het elastiek van de nieuwe legging, gemakkelijker kan het niet. Het patroon kan helemaal tot aan het elastiek gelegd worden, want je hoeft niet aan te knippen voor de taille. Knip de legging uit en zoom de enkelboorden. (Ik had nog zin in een rood boordje, maar dat hoeft natuurlijk niet) stik/lock de binnenbeennaden en stik/lock de kruisnaden.
Klaar is de legging en gelukkig is mijn kind.
De foto's van Sientje in haar legging zijn niet al te scherp. "Na school maken we even nieuwe!" Riep ik haar, toen ik haar uitzwaaide in haar nieuwe legging. Maar ze ging na school spelen. Dan maar morgen, dacht ik nog. Die middag ging ze knutselen. Een kunstproject, met buurtopbouwwerkers oid, met spijkers, plakband en verf, geen kinderverf, maar terpentinegdragen...
Ik kijk naar de binnenbaden van mijn streepjeslegging. Kan niet lang meer duren. Misschien help ik het lot een handje, want ze was er zo blij mee.
Wij hadden al eerder een moestuin. Een enorme woestenij van 400m2, waar wij zelfs na jaren strijd het niet van het onkruid wisten te winnen. Moegestreden stopten we ermee. Maar nu, 3 jaar later, kregen we een overzichtelijk stukje grond aangeboden; 40m2 fijne, goed onderhouden grond. De kinderen zijn groter en hebben er zin in.
Er werd druk voorgezaaid en het jonge grut werd met liefde begoten en besprenkeld, maar door het achterblijvende weer staat het spul uit de kluiten te groeien in de vensterbank. Maar het weer lijkt beter te worden, dus we wagen het erop.
Nu heb ik mr. Wederhelft beloofd niet wéér over strijkkralen te bloggen en daar kan ik best inkomen.
Dus ik ga jullie niet vertellen over de plantenlabels die wij maakten. En ik zal ook niet vertellen dat ze zo fijn visueel zijn, voor onze peuter, die "over de paadjes" lopen, al de grootste onzin vindt. En ik zal ook niet vertellen, dat de oudste 2 met strijkkralen naambordjes maakten om hun terrein af te bakenen.
Kortom het woord strijkkralen zal niet over mijn lippen komen.
Helaas...
Sorry. ;-)
Geen idee hoe het komt, maar knutselprojecten hebben bij ons meestal de neiging epische vormen aan te nemen. Zo had ik Sientje eens beloofd een circuitje te bouwen van een handje ledjes, die we uit kapot speelgoed hadden gehaald. Een robot moest dat zijn. En hoewel ik iets tweedimensionaals met splitpennen in m'n hoofd had, zaten de 2 oudsten op hun kop in de papierbak, op zoek naar dozen. Blikken werden omgespoeld en de siroop had ineens geen dop meer.
De meeste onderdelen hebben we met het lijmpistool aan elkaar geplakt. In de blikken voor de benen boorden we gaten. Van een tiewrap maakte ik een lus; de helft van deze lus schoof ik in het blik, deed een stukje satéprikker door de lus en trok deze tegen de bovenkant van het blik. De andere helft van de lus schoof ik in de doos; satéprikker erdoor en vervolgens de tiewrap aantrekken. Dan heb je een stevige verbinding met de satéprikkers als borgpennen.
De armen maakten we van een schuimrubber zwemslang; die is nu dus wat korter ;) Met ducttape maakten we de armen aan het lijf.
Het wordt misschien wat flauw, maar waar kun je beter metertjes van maken dan van strijkkralen? We maakten ze tijdelijk vast, want de volgende dag zou ik de robots zilverkleurig spuiten. Ook de "robottanden" maakten we van lichtgevende strijkkralen, evenals cijfers en nummers.
De volgende dag hebben we de robots zilverkleurig gespoten (€2,09 Action) Nu had ik wat ledlampjes, maar ik had niet zoveel zin op batterijen in de robots te bouwen, die zouden immers snel leeg zijn. De oudste kreeg laatst op een techniekdag een propeller op zonnecellen, die bouwden we vast in. Nu kon ik naar het elektronicawinkeltje gaan, maar ik koos voor de Action. Ik kocht een paar solar tuinlampjes en sloopte daar de electronica uit. Deze lampjes laden een batterijtje op en als het donker is (of als de zonnecel wordt bedekt), gaat het lampje branden. Ik kocht een tuinlampje van €1,49 waar een flinke zonnecel op zat waar 2 leds op branden. Zonnecel op z'n kop; leds door 2 gaatjes geprikt; klaar zijn de ogen!
Solderen vindt ik leuk, dus dat komt goed uit. Ik had ook nog een solarlampje van €0,99 waar een schakelaar in zat. De schakelaar knipte ik ertussen uit. De witte led knipte ik af en verving ik door een groene. Aan de 2 uiteindes van de schakeldraad soldeerde ik verlengstukken en stak ze door de doos, evenals de led en de zonnecel. Aan een uiteinde van de schakeldraad soldeerde ik een krokodillenbekje (€0,50 electronicawinkel) en aan het andere einde een ring en stak die half uit de doos. Ik maakte nog een extra ring in de door, zonder deze aan te sluiten. Voor de zonnecel maakten we een schuifje, want anders zal de led nooit gaan branden als het licht is. Door de krokodillenbek op de ring te klemmen, schakel je de led aan. Maar schijnt er licht op de cel, dan gaat hij uit. Een soort dubbele schakelaar dus.
Als je de zonnecel bovenop het hoofd afdekt, gaan de lampjes aan.
Robot van Hannah.
Robot van Sientje.
Maskingtape, neon stippen en een handvol doppen waren er nog nodig, maar toen waren ze klaar! Geen idee hoelang deze "blikken" vriendjes in de woonkamer zullen staan, misschien verhuizen ze ze naar hun slaapkamer, hang ik ze in hun kamer aan het plafond. Maar zijn we ze nog lang niet zat!
